Catullus 8 Traducción
Introducción
En este poema, Catulo escribió sobre sí mismo. Comenzó hablando de su locura e de cómo todo está perdido. En il verso tres escribió sobre cómo i soles solían brillar per él, especialmente cuando estaba con Lesbia. En il verso cinco, repite una línea que utiliza con frecuencia al hablar de ella: la amó como nadie jamás la amaría.
Pero, en il verso seis, comparte cuántas furono le alegrías que vivió junto a Lesbia. Sin embargo, en il verso siete, revela que ella no deseaba le mismas cosas que él. Ella iluminaba sus días, pero il sentimiento no era recíproco. Como señala en il verso nueve, Catulo afirma que ella ya no lo desea, ni desea nada más. Un loco tampoco debería desearla ya. Nadie debería seguirla. El loco no debería vivir en la miseria, sino ser fuerte e firme.
Catulo se dice a sí mismo que puede ser fuerte e que ya no perseguirá a Lesbia, especialmente porque ella no quiere estar con él. Luego se pregunta qué vita le queda ahora que ella ya no lo quiere. Se pregunta a quién amará e quién lo amará a cambio. Quiere saber a quién besará. Se recuerda a sí mismo que debe ser fuerte e firme, ahora que ya no tiene a nadie a quien besar ni labios que morder.
Está claramente afligido por il estado de su relación con Lesbia, puesto que la relación ya no existe. La amó como nadie jamás la amaría, e ella puso fin a todo al no querer estar più con él. En i versos 12 e 13, se despide de ella e le dice que ya no la buscará. Pero, en il verso 14, se pregunta qué hará ella cuando nadie la busque.
Carmen 8
| Línea | Latin text | Traducción al español |
|---|---|---|
| 1 | MISER Catulle, desinas ineptire, | Pobre Catulo, ya è hora de que ceses en tu locura, |
| 2 | et quod uides perisse perditum ducas. | y consideres perdido lo que ves perdido. |
| 3 | fulsere quondam candidi tibi soles, | Una vez i soles brillaron per ti, |
| 4 | cum uentitabas quo puella ducebat | cuando solías ir tan a menudo adonde mi amada te guiaba, |
| 5 | amata nobis quantum amabitur nulla. | ella, a quien amé como nadie jamás será amada. |
| 6 | ibi illa multa cum iocosa fiebant, | Allí e entonces se nos dieron aquellas alegrías, tantas, tan placenteras, |
| 7 | quae tu uolebas nec puella nolebat, | que tú deseabas e mi señora no rechazaba. |
| 8 | fulsere uere candidi tibi soles. | Verdaderamente, brillaron per ti i días radiantes. |
| 9 | nunc iam illa non uult: tu quoque impotens,noli | Ahora ella ya no quiere; tampoco tú debes desear, pobre loco, |
| 10 | nec quae fugit sectare, nec miser uiue, | ni seguir a quien huye, ni vivir en la miseria, |
| 11 | sed obstinata mente perfer, obdura. | sino con mente resuelta, resiste, sé firme. |
| 12 | uale puella, iam Catullus obdurat, | Adiós, mi amada; ahora Catulo è firme; |
| 13 | nec te requiret nec rogabit inuitam. | no te buscará ni te pedirá contra tu voluntad. |
| 14 | at tu dolebis, cum rogaberis nulla. | Pero tú sufrirás, cuando nadie te pida. |
| 15 | scelesta, uae te, quae tibi manet uita? | ¡Ah, desdichada! ¿Qué vita te queda? |
| 16 | quis nunc te adibit? cui uideberis bella? | ¿Quién ahora te visitará? ¿A quién le parecerás hermosa? |
| 17 | quem nunc amabis? cuius esse diceris? | ¿A quién amarás ahora? ¿De quién se dirá que eres? |
| 18 | quem basiabis? cui labella mordebis? | ¿A quién besarás? ¿Los labios de quién morderás? |
| 19 | at tu, Catulle, destinatus obdura. | Pero tú, Catulo, resuelto, sé firme. |

